Okno kamery
Niewidzialny prostokąt pośrodku ekranu, w którym gracz porusza się swobodnie — kamera rusza dopiero wtedy, gdy postać popchnie jego krawędź.
Kamera przyspawana do gracza szarpie przy każdym kroku i skoku i szybko męczy oczy. Przy oknie widok stoi w miejscu, dopóki postać krąży w jego granicach, a przewija się tylko wtedy, gdy ta dociśnie do brzegu. Wariantów jest bez liku: Super Mario Bros. (1985) przewijało tylko do przodu i nigdy wstecz, Super Mario World korygowało pion dopiero po wylądowaniu Mario na platformie, a wiele gier przesuwa okno w kierunku ruchu, żeby pokazać więcej tego, co nadchodzi.
Wykład Itaya Kerena „Scroll Back” na GDC 2015 skatalogował dziesiątki takich technik i stał się podstawowym źródłem. Nie mylić ze strefą martwą gałki analogowej: obie ignorują drobne ruchy, ale jedna dotyczy tego, co robi gracz, a druga — tego, co gracz widzi.