Krzywa Béziera
Gładka krzywa zadana garstką punktów kontrolnych — przechodzi przez punkty końcowe i jest przyciągana ku wewnętrznym.
Pierre Bézier sformalizował je w latach 60. w Renault, by opisywać nadwozia samochodów w CAD; Paul de Casteljau wyprowadził te same wzory nieco wcześniej w Citroënie, ale pozostały tajemnicą firmy. Koniem roboczym jest krzywa sześcienna — dwa końce i dwa uchwyty: rysuje ją narzędzie pióra, z takich krzywych zbudowane są czcionki TrueType i PostScript, a edytor krzywych animacji pokazuje je jako przeciągane styczne.
Obliczanie jest tanie i stabilne numerycznie dzięki algorytmowi de Casteljau, czyli powtarzanej interpolacji liniowej między punktami. Połącz wiele krótkich krzywych, a dostaniesz spline Béziera; do gładkiej ścieżki przez zadane punkty często wygodniejszy jest spline Catmulla-Roma, który przechodzi dokładnie przez każdy z nich.