Automatyczna ekspozycja
Renderer mierzy średnią jasność sceny i dostosowuje ekspozycję w każdej klatce, tak aby ciemna jaskinia i słoneczna ulica mieściły się w widocznym zakresie.
Obraz renderowany w HDR zawiera wartości światła znacznie wykraczające poza to, co potrafi pokazać wyświetlacz. Automatyczna ekspozycja naśladuje adaptację oka: oblicza średnią luminancję sceny — często z histogramu lub zmniejszonej mipmapy klatki — a następnie skaluje cały obraz tak, by średnia trafiła w docelowy poziom, zanim tone mapping ściśnie resztę zakresu.
Przejście jest celowo powolne. Wejdź ze światła dziennego do tunelu, a ekspozycja opada przez mniej więcej sekundę, jak prawdziwe oko przyzwyczajające się do ciemności. Zrób to natychmiast i wygląda nienaturalnie; zrób zbyt ospale i gracz jest oślepiony. Bywa nazywana „eye adaptation”. Klasyczna pułapka: jedna jasna lampa w kadrze może ściągnąć w dół ekspozycję całej sceny, dlatego wiele silników waży pomiar w stronę środka ekranu.