Głębia ostrości
Naśladowanie ostrości obiektywu: wszystko w płaszczyźnie ostrości jest idealnie wyraźne, a reszta miękko się rozmywa.
Renderer z kamerą otworkową trzyma wszystko w ostrości naraz, przez co obraz wygląda nienaturalnie „komputerowo”. Prawdziwe obiektywy odwzorowują ostro tylko wąski zakres odległości; punkty poza nim rozlewają się w małe krążki — tzw. krążki rozmycia — których rozmiar rośnie wraz z odległością od ostrości. Powstałe miękkie plamy światła to bokeh, osobna estetyka sama w sobie.
W czasie rzeczywistym robi się to w postprocessingu: bufor głębi mówi, jak daleko leży każdy piksel, a następnie stosuje się rozmycie o zmiennym promieniu, często w osobnych warstwach dla bliskiego i dalekiego planu, by ostry pierwszy plan nie „wyciekał” na tło. Gry używają go do przeostrzania w przerywnikach filmowych i do prowadzenia wzroku gracza. Kuzyn rozmycia ruchu, które zamiast przestrzeni rozmywa czas.