Rozpraszanie atmosferyczne
Sposób, w jaki światło słoneczne rozprasza się na cząsteczkach i pyłkach powietrza — powód, dla którego niebo za dnia jest niebieskie, a o zachodzie czerwone.
Za większość efektu odpowiadają dwa rodzaje rozpraszania. Rozpraszanie Rayleigha najmocniej działa na krótkie fale i maluje czyste niebo na niebiesko; gdy słońce jest nisko, jego światło pokonuje dłuższą drogę przez atmosferę, błękit się rozprasza i zostaje czerwień. Rozpraszanie Mie zachodzi na większych cząsteczkach — mgiełce, kurzu — i daje białawą poświatę wokół słońca.
Silniki czasu rzeczywistego liczą to analitycznie (model Preethama z 1999 roku) albo wstępnie obliczają rozpraszanie do tablic wyszukiwania (Bruneton i Neyret, 2008). Wynik steruje zarówno barwą nieba, jak i perspektywą powietrzną — tym, że odległe góry bledną ku horyzontowi. Podwaliny położył Nishita w 1993 roku.