Asynchroniczne obliczenia (async compute)
Pozwala GPU wykonywać zadania obliczeniowe równolegle z grafiką, w osobnych kolejkach, by wypełnić luki, w których jednostki cieniujące inaczej by bezczynnie czekały.
Pojedynczy przebieg renderowania rzadko obciąża GPU równomiernie — przebieg cieni jest ciężki geometrycznie, ale lekki arytmetycznie, a z innymi bywa odwrotnie. Jeśli zadanie obliczeniowe (okluzja, cząsteczki, postprocessing) trafi do osobnej kolejki sprzętowej, scheduler może wykorzystać nim wolne jednostki wykonawcze, gdy kolejka graficzna pracuje. Zysk to krótszy czas klatki bez dodatkowego krzemu — pod warunkiem że zadania nie biją się o tę samą przepustowość pamięci i zasoby.
Jawna kontrola pojawiła się wraz z niskopoziomowymi API Vulkan i Direct3D 12 około 2015–2016 oraz na konsolach. Architektury AMD GCN/RDNA i nowoczesne układy NVIDIA zyskują na tym w różnym stopniu, a błędna synchronizacja między kolejkami łatwo oddaje więcej, niż daje.