Ważenie A (A-weighting)
Krzywa filtru, która przed pomiarem poziomu dźwięku tłumi bas i skrajne wysokie tony, aby wynik odpowiadał temu, jak ucho słyszy ciche dźwięki. Wyniki podaje się w dB(A).
Krzywa wywodzi się z pomiarów równej głośności z lat 30. XX wieku i z grubsza odpowiada czułości ucha przy niskiej głośności: silne tłumienie poniżej kilkuset herców, wzmocnienie jednostkowe przy 1 kHz, lekkie podbicie około 2–3 kHz. Dziś jest opisana w normie IEC 61672 dotyczącej mierników poziomu dźwięku, obok ważenia C, które jest niemal płaskie i służy do pomiaru szczytów oraz głośnych źródeł.
Ważenie A rządzi przepisami BHP, normami hałasu i parametrami szumu własnego sprzętu audio, gdzie chętnie używa się go, by liczba wyglądała o kilka decybeli ładniej. Jego słabość: przy wysokich poziomach niedoszacowuje basu, więc głuche dudnienie subwoofera sąsiada może wypaść w pomiarze skromnie i mimo to nie dawać spać całej klatce schodowej.