Krzywe jednakowej głośności
Krzywe pokazujące, jak głośny musi być ton na każdej częstotliwości, by brzmiał równie głośno — ucho jest dalekie od liniowości.
Harvey Fletcher i Wilden Munson z Bell Labs zmierzyli w 1933 roku, jak słuchacze odbierają tony na tle wzorca 1 kHz. Krzywe pokazują, że ucho jest najczulsze w okolicach 2–5 kHz, gdzie rezonuje przewód słuchowy, a w basie czułość gwałtownie spada, zwłaszcza przy niskiej głośności. Jednostką jest fon. Robinson i Dadson powtórzyli pomiary w 1956 roku, a obecnym standardem jest ISO 226.
Dlatego stare wzmacniacze mają przycisk loudness, który podbija bas i soprany przy cichym graniu, i dlatego miks brzmi inaczej zależnie od tego, jak głośno go odtwarzasz. Ważenie A opiera się na krzywej 40 fonów, a ważenie K w LUFS to bardziej surowe ujęcie tego samego spostrzeżenia. Słuch nie podporządkowuje się woltomierzowi.