Ważenie K (K-weighting)
Filtr częstotliwościowy, przez który przechodzi dźwięk przed pomiarem LUFS: z grubsza model tego, jak głowa i ucho barwią to, co słyszymy.
Definiuje je zalecenie ITU-R BS.1770 z 2006 roku, w dwóch etapach. Najpierw półkowy filtr górnoprzepustowy, który podbija wszystko powyżej ok. 1,5 kHz o około 4 dB, przybliżając akustyczny wpływ głowy na dźwięk docierający do ucha. Potem filtr górnoprzepustowy przy ok. 40 Hz, zwany RLB, tak by głęboki bas liczył się mniej. Następnie sygnał jest podnoszony do kwadratu, uśredniany i ważony kanał po kanale, przy czym kanały przestrzenne liczą się nieco głośniej.
Filtr jest celowo prosty; krzywe jednakowej głośności są bardziej złożone i zależą od poziomu. Ale liczy się tanio i działa zaskakująco dobrze, a rewizja z 2011 roku dodała bramkowanie, by cisza nie zaniżała wyniku. Efektem jest wartość, względem której normalizują dźwięk EBU R 128 i serwisy streamingowe. Warto o tym pamiętać, gdy master z mocnym basem mierzy się ciszej, niż brzmi: ważenie K po prostu mniej przejmuje się basem.