XFree86-Bigfont
De XFree86-extensie die ophield met het versturen van honderden kilobytes glyphmetrieken over de lijn telkens als een programma een groot lettertype opende.
Opent een X-client een lettertype aan serverzijde, dan antwoordt de server op QueryFont met de metrieken van elk teken, twaalf bytes per stuk. Voor een Latijns lettertype met 256 glyphs is dat niets. Voor een Unicode- of CJK-lettertype met tienduizenden glyphs betekende het honderden kilobytes per opening, en iets als xterm met een paar geconfigureerde lettertypen startte merkbaar traag, zelfs op een lokaal scherm.
Bruno Haible schreef de Bigfont-extensie rond 2000. Lokale clients kregen de metrieken via een shared-memorysegment in plaats van via het protocolantwoord, en glyphs met identieke metrieken werden maar één keer opgeslagen. Xlib gebruikte het automatisch, dus geen enkele applicatie hoefde te veranderen. Het probleem verdween uiteindelijk vanzelf: Xft verplaatste lettertypen naar de clientzijde, en serverlettertypen werden iets waar alleen oude programma's nog om vroegen.