Textuurcompressie
Blokformaten als DXT en ASTC die gecomprimeerd in het videogeheugen blijven en bij elke ophaalactie door de hardware worden gedecodeerd — anders dan een PNG, die eerst naar ruwe pixels moet worden uitgepakt.
Een PNG of JPEG comprimeert voor de schijf, maar moet worden uitgepakt tot een ruwe bitmap voordat de GPU ermee uit de voeten kan. Textuurcompressie doet het omgekeerde: S3TC/DXT (S3 Graphics, 1999), BC1–BC7, ETC, PVRTC en ASTC slaan het beeld op in vaste blokken van 4×4 pixels die de textuureenheid ter plekke decodeert. De textuur kost daardoor een fractie van de bandbreedte en het geheugen, ook midden in het renderen.
De prijs zijn artefacten bij scherpe kleurovergangen en een vaste, meestal verliesgevende verhouding. ASTC (ARM, 2012) verzachtte dat met variabele blokgroottes. Gecomprimeerde texturen hebben hun eigen mipmapniveaus en gaan vanzelf samen met textuurfiltering.