Sphere tracing
Een manier om stralen te volgen langs impliciete oppervlakken door precies zo ver vooruit te stappen als het afstandsveld veilig noemt.
Wordt een oppervlak beschreven door een afstandsveld (SDF), een functie die voor elk punt de afstand tot het dichtstbijzijnde oppervlak teruggeeft, dan kan een straal worden gevolgd zonder vergelijkingen op te lossen. Bij elke stap vraagt men het veld hoe ver het oppervlak is en springt men precies zo ver. Omdat die afstand in elke richting de kortste is, kan de stap het oppervlak nooit doorboren. Men nadert asymptotisch tot de afstand verwaarloosbaar is.
De methode werd in 1996 geformuleerd door John C. Hart, juist voor impliciete oppervlakken. Ze ligt ten grondslag aan modern SDF-renderen: de 64 kB-producties van de demoscene, Shadertoy, de afstandsfuncties van Inigo Quilez en Dreams van Media Molecule. Vergeleken met naïef raymarching met vaste stap is ze sneller en exact, maar alleen zo goed als het afstandsveld nauwkeurig is.