Geluidskaart
De uitbreidingskaart die de pc iets beters te zeggen gaf dan een piep.
De oorspronkelijke IBM PC had een luidspreker die aan en uit kon, en dat was het. AdLib voegde in 1987 FM-synthese toe met de OPL2 van Yamaha, en de Sound Blaster van Creative stapelde daar in 1989 digitale samples op — en domineerde zo grondig dat games een decennium lang vroegen om poort, IRQ en DMA-kanaal, in die volgorde.
Vanaf eind jaren negentig verhuisde audio naar het moederbord: AC'97 (1997) en Intel High Definition Audio (2004) verdeelden het werk tussen een controller in de chipset en een goedkope codec-chip voor de D/A- en A/D-conversie. Een losse geluidskaart is nu vooral een studiogereedschap en heet meestal audio-interface, aangesloten via USB of Thunderbolt in plaats van in een slot.