Sound Blaster

Vóór 1989 klonk een pc als een piepende luidspreker, terwijl thuiscomputers echte geluidschips hadden. Het Singaporese Creative Technology combineerde drie dingen op één kaart: FM-synthese die compatibel was met concurrent AdLib, digitale weergave van gesamplet geluid en een gameport voor de joystick. Die combinatie was precies wat spelontwikkelaars nodig hadden.

De markt maakte de kaart tot standaard. „Sound Blaster-compatibel” werd een eis in plaats van een extra, en er werden klonen gebouwd die de registers van precies die kaart nabootsten. Pas toen Windows een stuurprogrammalaag tussen spellen en hardware plaatste, hoefde niet langer elk programma de geluidskaart tot in detail te kennen.