Raycast-voertuig
Een voertuigmodel waarvan de wielen geen fysieke lichamen zijn, maar stralen die vanaf het chassis omlaag worden geschoten om de grond te voelen en vering en grip te berekenen.
In plaats van vier ronde rigid bodies met contactpunten te simuleren, schiet de engine vanaf elk wielophangpunt een straal recht omlaag. De treffafstand geeft de veercompressie en een veer-demper-model berekent de veerkracht; zijdelingse grip en aandrijfkracht werken aan op het contactpunt. De methode is goedkoop, stabiel en vergevingsgezind, en drijft daarom de meeste arcaderacers: Bullet, PhysX en Unity leveren allemaal een kant-en-klare RaycastVehicle.
Het nadeel is dat de stralen dunne obstakels missen en de wielen nooit echt over oppervlakken draaien, waardoor echte simulators volledig gesimuleerde wielen met bandenmodellen gebruiken.