Position-based dynamics
Een fysicamethode die constraints oplost door posities direct bij te sturen in plaats van krachten te integreren, en daarmee natuurkundige nauwkeurigheid inruilt voor rotsvaste stabiliteit.
In 2006 geïntroduceerd door Müller en collega's bij NVIDIA. In plaats van krachten, versnelling en snelheid te berekenen projecteert PBD de posities van de deeltjes totdat aan de constraints (afstand, volume, hoek) is voldaan, en leidt daarna de snelheid af uit de positieverandering. Het resultaat is snel, goed te sturen en 'ontploft' zelden.
Daarom drijft de methode in veel games kleding, ragdolls, soft bodies en vloeistoffen aan. De zwakte is dat de ervaren stijfheid van het aantal iteraties afhangt; XPBD (2016) lost dat op met een correct van eenheden voorziene, geregulariseerde constraint. Verlet-integratie is de eenvoudigere verwant uit dezelfde familie.