Puntcontacttransistor

De halfgeleidergroep van Bell Labs zocht een versterker in vaste stof om de breekbare, stroomhongerige elektronenbuis te vervangen. Op 16 december 1947 drukten Walter Brattain en John Bardeen twee gouden contacten op een haar na naast elkaar op een brok polykristallijn germanium en zagen het uitgangssignaal groter worden dan het ingangssignaal. Collega John R. Pierce bedacht de naam transistor uit transconductance en varistor; de openbare aankondiging volgde pas op 30 juni 1948.

Het ding was even vernuftig als onpraktisch: de punten zaten vastgeklemd op een kunststof wig en overleefden verplaatsing nauwelijks. Het was ruisgevoelig, bijna niet twee keer hetzelfde te maken, en werd binnen een paar jaar verdrongen door Shockleys robuustere junctietransistor. Maar het principe, een stroom door een vast kristal sturen in plaats van door een vacuüm, liet de computer uiteindelijk krimpen van zaalgrootte tot zakformaat. TRADIC werd in 1954 de eerste computer met transistors.