Photon mapping
Een globale-belichtingsmethode in twee passes: schiet fotonen uit de lichtbronnen, sla op waar ze landen en lees die kaart uit bij het renderen van het beeld.
Henrik Wann Jensen introduceerde de techniek in 1996. De eerste pass volgt fotonen vanaf de lichtbronnen door de scène en bewaart hun inslagen in een fotonkaart, meestal een kd-tree. De tweede pass rendert gewoon, maar schat het indirecte licht door de fotonen rond elk punt te verzamelen. De methode is vertekend (biased), maar convergeert stabiel.
De kracht zit precies waar pure raytracing en pathtracing moeite mee hebben: caustics (het glinsterende patroon op de bodem van een zwembad), kleurdoorbloeding en licht in nevel en rook. Anders dan radiosity, dat alleen diffuse oppervlakken aankan, kan de fotonkaart ook overweg met spiegelende en doorzichtige materialen. Vooral offline gebruikt, al leven de ideeën voort in realtime-benaderingen van globale belichting.