Parallax mapping
Verschuift per pixel de textuurcoördinaten aan de hand van een hoogtemap en de kijkhoek, zodat het oppervlak echte diepte lijkt te hebben.
Normal mapping foppt het licht maar niet het oog — bij een scherpe kijkhoek is het oppervlak nog steeds plat. Parallax mapping voegt de beweging toe: uit een hoogtemap en de kijkrichting verschuift het de textuuropzoeking, zodat verhoogde delen weg verbergen wat erachter ligt, net als bij echte parallax. Het werd in 2001 geïntroduceerd door onder anderen Kaneko.
De duurdere variant, parallax occlusion mapping (Tatarchuk, 2006), marcheert met een straal door het hoogteveld en levert zowel zelfschaduw als scherpe silhouetten binnen het oppervlak. Goedkoper dan echte geometrie tesselleren, maar het valt uiteen aan de randen van het oppervlak, waar niets is om tegen te verschuiven — daarom komt het het best tot zijn recht op vloeren, muren en andere oppervlakken die onder een scherpe hoek worden bekeken.