Motion capture (mocap)
De bewegingen van een echte performer vastleggen en op een digitaal skelet projecteren, in plaats van elke pose met de hand te animeren.
Optische mocap volgt reflecterende markers met een ring van gesynchroniseerde camera's (Vicon is het klassieke systeem); inertiale pakken meten met IMU-sensoren en hebben geen camerastudio nodig (Xsens); markerloze mocap leidt de beweging met computervisie rechtstreeks af uit gewone video. De data wordt daarna opgeschoond en geretarget op het skelet van het model, waarvan de verhoudingen zelden overeenkomen met die van de acteur.
Het idee erfde de truc van de rotoscoop: film beeld voor beeld overtrekken. Mortal Kombat (1992) digitaliseerde echte acteurs tot sprites, en vanaf halverwege de jaren negentig werd skeletgebaseerde mocap de norm voor realistische beweging. Ruwe opnamen zijn zelden het eindproduct: clips worden opgeschoond, in lussen gezet en gemengd met handanimatie en inverse kinematica.