Intermodulatievervorming (IMD)
Nieuwe tonen die ontstaan wanneer twee frequenties door dezelfde niet-lineaire schakeling gaan en mengen tot som- en verschilfrequenties die in de bron nooit voorkwamen.
Geef een versterker tegelijk 1000 Hz en 1100 Hz en je krijgt meer dan de boventonen van elk afzonderlijk, wat THD meet. Je krijgt ook 100 Hz, 2100 Hz, 900 Hz en 1200 Hz – producten van de vorm f1 ± f2 en 2f1 − f2. Geen ervan staat in een harmonische verhouding tot de muziek, dus klinken ze schriller dan harmonische vervorming op hetzelfde niveau. Twee testmethoden overheersen: de SMPTE-test met 60 Hz en 7 kHz in verhouding 4:1, en de CCIF-twin-tonetest met 19 en 20 kHz, die een verschiltoon van 1 kHz midden in het hoorbare gebied plaatst.
IMD is ook het meest concrete argument tegen ultrasone inhoud in consumentenformaten. Niemand hoort iets boven 20 kHz, maar het kan in versterkers en luidsprekers intermoduleren en hoorbaar residu lager in het spectrum achterlaten – waardoor hi-resaudio slechter kan klinken in plaats van beter.