Hammondorgel

Laurens Hammond, die eerder synchroonmotoren voor klokken maakte, bracht het orgel in 1935 uit. Een motor drijft een as aan met toonwielen — metalen schijven met een golvende rand — en elk wiel dat langs een elektromagnetische opnemer draait levert een bijna zuivere sinustoon. Negen trekstangen (drawbars) mengen de grondtoon en de harmonischen in verschillende sterktes, waardoor het instrument een mechanische vorm van additieve synthese is. Het was bedoeld als goedkoop alternatief voor het kerkorgel.

De B-3 (1954) werd de standaard in jazz, gospel en rock, vrijwel altijd gekoppeld aan een Leslie-speaker. Key click, die de ingenieurs juist wilden wegwerken, werd onderdeel van het geluid dat orgelisten daarna terugeisten. Veerhall is deels ontwikkeld om het orgel in huiskamers wat ruimteklank te geven.