Veergalm
Nagalm uit een paar spiraalveren in een metalen tank, met een onmiskenbaar boeiend karakter.
Een transducer aan het ene uiteinde zet de veren in trilling en een opnemer aan het andere vangt op wat vertraagd en uitgesmeerd aankomt. Hammond ontwikkelde het idee rond 1940 voor zijn orgels, omdat woonkamers en kleine kerken niet de akoestiek hadden waaraan organisten gewend waren. In de jaren zestig bouwde Fender het in gitaarversterkers in, en de natte "drip" van surfmuziek is in wezen een veertank die helemaal openstaat.
De tank is goedkoop en klein genoeg voor in een versterker, maar klinkt niet als een echte ruimte, en dat is nu juist de bedoeling. Hij verdraagt ook geen stoten: schop tegen de versterker en de veren dreunen als onweer, een geluid dat dubproducers bewust inzetten. Vergelijk de zwaardere, dichtere plaatgalm.