Fixed timestep
De simulatie met een constante tijdstap laten draaien, los van de rendersnelheid, waarbij overgebleven tijd in een accumulator wordt meegenomen.
In plaats van de fysica een variabele delta time te voeren, hak je de verstreken tijd in vaste plakken, bijvoorbeeld 1/60 seconde, en stap je de simulatie precies zo vaak als er passen. De rest gaat naar een accumulator voor het volgende frame, en de renderer interpoleert tussen de vorige en de huidige toestand om de overgang te verbergen.
De winst is determinisme en stabiliteit: dezelfde invoer geeft elke keer hetzelfde resultaat, of de machine nu 30 of 240 frames per seconde tekent, en de integrator krijgt nooit een reuzenstap die hem laat ontploffen. Glenn Fiedlers artikel Fix Your Timestep! (2004) is de standaardreferentie. De valkuil is de "spiral of death": duurt een frame langer dan de tijdstap, dan haalt de simulatie de achterstand nooit meer in. Daarom begrenst men het aantal stappen per frame.