Vroege reflecties
De eerste schaarse echo's tegen wanden, vloer en plafond – het deel dat het oor vertelt hoe groot de ruimte is, voordat de eigenlijke galmstaart het overneemt.
Ruwweg 50–80 milliseconden na het directe geluid arriveren enkele afzonderlijke weerkaatsingen. Ze zijn zelden als aparte echo's te horen, omdat het haaseffect de hersenen ze met het origineel laat samenvoegen, maar hun onderlinge afstand en richting verraden de omvang en vorm van de ruimte. Pas daarna verdichten ze zich tot de diffuse nagalm die de meeste mensen met galm bedoelen.
Digitale galmeffecten modelleren ze vaak apart, met een multitap-vertragingslijn of met de spiegelbronmethode die Jont Allen en David Berry in 1979 publiceerden. De vroege reflecties zachter zetten terwijl de staart blijft, is een oude mixtruc: de zang krijgt ruimte zonder naar achter in de zaal te verdwijnen.