Cornell box
Een eenvoudige doosvormige scène met twee gekleurde wanden en een lamp in het plafond, sinds 1984 gebruikt om te toetsen of een renderer indirect licht goed berekent.
Het begon als fysiek model bij het grafische programma van Cornell, dat onder gecontroleerd licht werd gefotografeerd en opgemeten, zodat een render aan de foto kon worden getoetst in plaats van aan smaak. De rode en groene zijwanden zijn de kern: een correcte global-illumination-oplossing laat een vleugje van elke kleur afstralen op de witte vlakken in de buurt, kleurlekkage, iets wat direct licht alleen nooit oplevert.
De doos werd het de facto bewijs voor radiosity en later path tracing: kan een renderer de zachte schaduwen en kleurlekkage niet reproduceren, dan is hij voor lastiger werk niet te vertrouwen. De exacte geometrie en spectrale metingen van de scène worden nog steeds gepubliceerd.