Stofsimulatie
Stof als een net van puntmassa's dat door afstandsbeperkingen bij elkaar wordt gehouden en elk frame wordt bijgetrokken tot het doek goed hangt.
Xavier Provot beschreef in 1995 het model waar games nog steeds op leunen: een raster van deeltjes verbonden door veren of stijve afstandsbeperkingen — structurele, schuin lopende en buigverbindingen — doorgerekend met Verlet-integratie en een paar iteraties per frame. Goedkoop, stabiel en overtuigend genoeg voor een cape of een vlag.
Het dure deel is niet het doek zelf, maar voorkomen dat het door zichzelf en de wereld heen gaat. Zelfbotsing vraagt om ruimtelijke indexering, en een plooi die verkeerd uitvalt ziet er meteen fout uit. Position-based dynamics (Müller e.a., 2007) loste een groot deel van het stabiliteitsprobleem op door posities rechtstreeks te corrigeren in plaats van krachten.