CHR-ROM
Het grafische geheugen van een cartridge — de patroontabellen met de eigenlijke pixels van tegels en sprites, gescheiden van de code.
CHR-ROM zat aan de PPU-kant van de NES-cartridge en werd gemapt op $0000–$1FFF, meestal 8 KB tegelijk. Het bevatte de patroontabellen: cellen van 8×8 pixels in twee bitvlakken, waarnaar de nametable en OAM verwijzen. Doordat de graphics een eigen chip hadden, hoefde de PPU nooit met de CPU om dezelfde bus te vechten. Sommige cartridges gebruikten in plaats daarvan CHR-RAM, waarmee de code tegels tijdens het spel kon herschrijven — duurder maar flexibeler. Grotere mappers wisselden CHR-ROM per bank net als de programmacode, zodat een spel veel meer kon bevatten dan de 512 tegels die tegelijk pasten.