SPH (yumuşatılmış parçacık hidrodinamiği)
Bir akışkanı parçacık bulutu olarak temsil eden yöntem; basınç ve yoğunluk, belirli bir yarıçaptaki komşuların ağırlıklandırılmasıyla hesaplanır — ızgarası olmayan bir alan.
SPH, sürekli bir ortamı kütle ve hız taşıyan ayrık parçacıklarla temsil eder. Bir noktadaki büyüklüğün — yoğunluk, basınç — değeri, bir yarıçap içindeki her parçacık üzerinden yumuşatma çekirdeği toplanarak bulunur. Yöntem 1977’de astrofizik için Gingold ve Monaghan tarafından, bağımsız olarak da Lucy tarafından tanımlandı; sonradan film ve oyunlardaki akışkan simülasyonu için benimsendi.
Her şey komşuluğa dayandığından darboğaz, hangi parçacıkların yakın olduğunu bulmaktır — pratikte uzayı hücrelere bölen bir uzamsal karma. SPH, ızgara tabanlı Euler yöntemlerinin aksine Lagrange’dır (maddeyi izler) ve parçacık tabanlı konum tabanlı dinamikle akrabadır.