BRDF
Bir yüzeyin tek bir gelen ışık yönünden tek bir bakış yönüne ne kadar ışık yansıttığını anlatan fonksiyon — malzemenin optik parmak izi.
Bidirectional Reflectance Distribution Function (çift yönlü yansıma dağılım fonksiyonu); terimi 1965'te Fred Nicodemus ortaya attı. Her yön çifti için yansıyan radyansın gelen ışıma yoğunluğuna oranını verir. Işıklandırma denkleminin integralinin içinde duran çarpan tam olarak budur ve kauçuğu kromdan ayıran şeydir.
Fiziksel olarak makul bir BRDF, Helmholtz karşılıklılığına (giriş ve çıkış yönleri yer değiştirirse değer değişmez) ve enerji korunumuna (bir yüzey aldığından fazla ışık yansıtamaz) uymak zorundadır. Klasik modeller: mat yayılı yansıma için Lambert, ucuz bir deneysel yansıma terimi olarak Phong (1975) ve parlak noktasını mikroyüzey modeli üzerine kuran Cook–Torrance (1982). Modern gerçek zamanlı PBR sonuncusuna dayanır.