xmove

Przezroczystość sieciowa X11 ma lukę: program wybiera swój DISPLAY przy starcie i potem jest do niego przywiązany. Zamknij serwer X, a program ginie. Ethan Solomita z Columbia University zbudował xmove, by tę lukę załatać, i opisał go w czasopiśmie The X Resource w 1994 roku. Stoi jako pseudoserwer między klientem a prawdziwym serwerem i prowadzi księgę każdego zasobu, który klient tworzy: okien, pixmap, kontekstów graficznych, fontów, atomów i właściwości. Po xmovectrl -move odłącza klienta, odtwarza cały stan na nowym serwerze, tłumaczy każdy identyfikator zasobu i przełącza połączenie. Program niczego nie zauważa.

Ceną było to, że wszystko przechodziło przez proxy, a rozszerzenia, o których xmove nie wiedział, nie mogły jechać razem; w praktyce działał najlepiej z prostymi programami Xt. Ale idea, że pośrednik może uratować program X przed jego ekranem, przetrwała: żyje w NX, w Xpra i w każdym zdalnym pulpicie, który znosi zamknięcie klapy laptopa.