Szum Worleya
Szum komórkowy wprowadzony przez Stevena Worleya w 1996 roku, który barwi każdy punkt według odległości do najbliższych rozrzuconych punktów cech — wygląd komórek, pęknięć i łusek.
Rozrzuca się punkty cech (dla szybkości często po jednym na komórkę siatki) i w każdej pozycji liczy odległość do najbliższego (F1), drugiego najbliższego (F2) i dalszych. Samo F1 daje bąbelkowate komórki; F2−F1 wyrysowuje szczeliny między nimi — w praktyce krawędzie diagramu Voronoi. Wybór metryki odległości, euklidesowej, Manhattan czy Czebyszewa, zmienia kształt komórek.
Worley opisał go w artykule z 1996 roku; nazywa się go też szumem komórkowym lub szumem Voronoi. Służy do kamienia, skóry węża i łusek, kaustyk wodnych oraz do dzielenia świata na biomy. W odróżnieniu od szumu Perlina i szumu simplex, które są gładkimi falami, szum Worleya opiera się na dyskretnej bliskości i dlatego twarde krawędzie dostaje niemal za darmo. Świetnie nadaje się jako źródło dla map wysokości.