Szum simplex
Przeróbka z 2001 roku własnego szumu gradientowego Kena Perlina, oparta na siatce simpleksów, która lepiej skaluje się w wysokich wymiarach i daje mniej artefaktów zgodnych z osiami.
Szum Perlina (1983) próbkuje siatkę sześcienną, czyli 2ⁿ narożników na punkt — osiem w 3D, szesnaście w 4D. Szum simplex zamienia sześcian na najprostszą bryłę wypełniającą przestrzeń: trójkąt w 2D, czworościan w 3D. Potrzeba wtedy tylko n+1 narożników, koszt rośnie jak O(n²), a nie O(2ⁿ), a gradienty są dobrze określone bez prostoliniowych pasów, które psują starszy szum.
Perlin zaprezentował go na SIGGRAPH 2001. Opatentowanie algorytmu zrodziło wolną od patentów kopię OpenSimplex (2014), którą wiele silników wybrało, by uniknąć sprawy. Używa się go do terenu, chmur i tekstur proceduralnych, często sumowanego w oktawy dla fraktalnych detali. Krewniacy, szum wartościowy i szum Worleya, rozwiązują ten sam problem inaczej.