Winged-edge
Klasyczna struktura danych siatki wielokątów, w której każda krawędź pamięta dwa swoje wierzchołki, dwie przylegające ściany i cztery sąsiednie krawędzie.
W siatce zapisanej jako zwykła lista trójkątów pytanie „które ściany dzielą tę krawędź?” jest kosztowne — trzeba przeszukać wszystko. Winged-edge, wprowadzone przez Bruce’a Baumgarta w pracy doktorskiej na Stanfordzie w 1972 roku, zawiesza całą topologię na krawędzi: jej dwóch końcowych wierzchołkach, dwóch rozdzielanych ścianach i czterech krawędziach, które „skrzydłami” odchodzą od jej końców. Zapytania o sąsiedztwo stają się wtedy operacjami o stałym czasie.
Ceną są pamięć i księgowanie: każda edycja musi spójnie zaktualizować wiele odwołań. Późniejsze struktury, jak half-edge (skierowane półkrawędzie) i quad-edge, uprościły przechodzenie po siatce i dziś dominują w narzędziach do modelowania i przetwarzania siatek, ale winged-edge jako pierwsza uczyniło dowolną topologię wykonalną.