Wallace Eckert
Astronom, który pokazał, że maszyny księgowe potrafią liczyć mechanikę nieba — i który, mimo nazwiska, nie był spokrewniony z Eckertem budującym ENIAC-a.
Wallace John Eckert (1902–1971) był astronomem na Uniwersytecie Columbia, który w 1937 roku przekonał IBM, by wyposażył dla niego laboratorium obliczeniowe. Połączył tam mnożarkę 601, tabulator i dziurkarkę zbiorczą za pomocą własnoręcznie zrobionego przełącznika sterującego, tak że maszyny karmiły się nawzajem, a operator nie musiał nosić talii kart między nimi. Powstało programowo sterowane obliczanie zbudowane z maszyn księgowych, na lata przed wejściem do użytku komputerów przekaźnikowych.
W 1940 roku ukazała się Punched Card Methods in Scientific Computation, cienka książka, która stała się podręcznikiem dla każdego, kto chciał liczyć naukowo bez własnego komputera. Nauczyła pokolenie myśleć w przebiegach, pośrednich taliach i sumach kontrolnych — metodzie pracy nazwanej później wsadową, do dziś kształtującej przetwarzanie danych, gdy nikt nie siedzi i nie czeka na wynik.
Od 1945 roku kierował Watson Scientific Computing Laboratory IBM-a przy Columbii i przez dekady zajmował się ruchem Księżyca. Efemerydy liczone przez jego zespół leżały u podstaw tablic używanych w nawigacji programu Apollo — niezwykle długi łuk jak na pracę, która zaczęła się od talii kart w piwnicy na Manhattanie.