Komputer ludzki (Human computer)
Przez trzysta lat komputerem był człowiek z papierem, ołówkiem i jedną operacją do wykonywania w kółko.
Słowo oznaczało zawód na długo, zanim zaczęło oznaczać maszynę. Od 1767 roku Nevil Maskelyne zorganizował Nautical Almanac tak, że każdą tablicę dwie osoby liczyły niezależnie, a trzecia uzgadniała wyniki — wykrywanie błędów przez redundancję, dwa stulecia przed komputerem. Płacono od strony, a pracę wykonywano w domu.
W XX wieku nabrało to rozmachu przemysłowego. Komputerki z Harvard Observatory klasyfikowały widma gwiazd od lat 80. XIX wieku, a Mathematical Tables Project w Nowym Jorku zatrudniał od 1938 roku około 450 osób pod kierunkiem Gertrude Blanch. Większość znała tylko cztery podstawowe działania, więc Blanch rozkładała każde obliczenie na kroki, które jedna osoba mogła wykonać bez rozumienia całości. Taki rozkład później nazwano programem.
Zawód zniknął w maszynach, od których wziął nazwę. Gdy ENIAC wymagał zaprogramowania, sześć programistek wybrano spośród osób ręcznie liczących trajektorie balistyczne — jako jedyne wiedziały już, co maszyna ma robić.