Leonardo Torres Quevedo

Torres Quevedo (1852–1936) był inżynierem lądowym, który budował niemal wszystko. Koleje linowe: jego aerokar nad wirem poniżej Niagary otwarto w 1916 roku i kursuje do dziś. Półsztywne sterowce, latane przez marynarki Francji i Wielkiej Brytanii w czasie I wojny światowej. I Telekino, system radiowego sterowania, który w 1906 roku pokierował łodzią po porcie w Bilbao z ośmioma osobami na pokładzie — jedno z pierwszych urządzeń zdalnego sterowania w ogóle.

To, co powinno było zapewnić mu sławę, to Ensayos sobre Automática (1914). Szkicuje w nich maszynę analityczną w duchu Babbage’a, lecz elektromechaniczną zamiast mechanicznej, z rozgałęzieniami warunkowymi, pamięcią tylko do odczytu zrealizowaną jako stałe okablowanie oraz tym, co uchodzi za pierwszy opis arytmetyki zmiennoprzecinkowej: liczba zapisana jako mantysa i wykładnik, więc skali nie trzeba wybierać z góry. W 1920 roku zademonstrował w Paryżu arytmometr podłączony do maszyny do pisania — wpisywało się zadanie, a maszyna odpisywała wynikiem.

Nic z tego nie rozwinięto. Publikował po hiszpańsku i francusku, zmarł w grudniu 1936 roku, gdy za oknem trwała wojna domowa, a kiedy następne pokolenie odkryło zmiennoprzecinkowość na nowo, nie wiedziało, że ktoś już ją zapisał.