El Ajedrecista

Automat znał dokładnie jedną pozycję. Miał króla i wieżę, przeciwnik tylko gołego króla, i zawsze wygrywał. Człowiek mógł dowolnie ustawić swojego króla na części szachownicy, a potem ruszać się, jak chciał; maszyna odpowiadała. Figury miały od spodu metalowe styki, a pod polami biegło okablowanie — automat niczego nie widział, zamykał obwód i właśnie tak wiedział, gdzie stoi król.

Gra była celowo prostacka. Torres Quevedo zakodował regułowy algorytm, który spychał samotnego króla ku krawędzi, rząd po rzędzie. Często zajmowało to znacznie więcej ruchów, niż trzeba, ale nigdy się nie mylił. Nielegalny ruch zapalał lampkę, a po trzecim maszyna przestawała grać. Druga wersja, zbudowana w 1920 roku przez jego syna Gonzalo, miała pod planszą elektromagnesy przesuwające figury oraz gramofon zapowiadający jaque mate.

Pokazano go w Paryżu w 1914 roku, a rok później opisał go Scientific American. Norbert Wiener zagrał z nim na konferencji cybernetycznej w Paryżu w 1951 roku, prawie czterdzieści lat po jego zbudowaniu. Nie to jest ciekawe, że wygrywał — ciekawe, że sam decydował o każdym ruchu, czego żaden wcześniejszy automat szachowy nie potrafił bez człowieka ukrytego w szafie.