Pogłos sprężynowy
Pogłos z kilku sprężyn w metalowej obudowie, o niepodrabialnie „boingującym” charakterze.
Przetwornik na jednym końcu wprawia sprężyny w drgania, a przetwornik na drugim łapie to, co dociera — opóźnione i rozmyte. Hammond opracował ten pomysł dla swoich organów około 1940 roku, bo salony i małe kościoły nie miały akustyki, do której przywykli organiści. W latach 60. Fender wbudował go we wzmacniacze gitarowe, a mokry „drip” muzyki surfowej to w istocie zbiornik sprężynowy podkręcony do oporu.
Zbiornik jest tani i na tyle mały, że mieści się we wzmacniaczu, ale nie brzmi jak żadne pomieszczenie — co zresztą jest sednem. Nie znosi też uderzeń: kopnij wzmacniacz, a sprężyny zagrzmią jak burza, co producenci dubu wykorzystywali celowo. Porównaj z cięższym, gęstszym pogłosem płytowym.