Pogłos płytowy
Pogłos uzyskiwany przez wprawienie w drgania zawieszonej stalowej płyty i nagranie tego, jak wybrzmiewa.
Przed płytą studio chcące mieć pogłos potrzebowało prawdziwej komory pogłosowej: wyłożonego kafelkami pomieszczenia z głośnikiem i mikrofonem. Niemiecka firma EMT wypuściła w 1957 roku EMT 140 — cienką stalową blachę o powierzchni około dwóch metrów kwadratowych, naciągniętą w ramie, z przetwornikiem pośrodku i kontaktowymi przetwornikami przy brzegach. Czas wybrzmiewania regulowała płyta tłumiąca przybliżana lub oddalana korbką.
Brzmienie jest gęste i jasne, bez wyraźnych wczesnych odbić pomieszczenia, i w latach 60. i 70. siedziało na wokalach i werblach. Urządzenie ważyło kilkaset kilogramów i reagowało na kroki na korytarzu. Dziś naśladują je pogłosy algorytmiczne lub odpowiedzi impulsowe spróbkowane z ocalałych egzemplarzy.