Pogłos algorytmiczny
Pogłos obliczany przez sieć opóźnień i filtrów, a nie nagrany w prawdziwym pomieszczeniu.
Manfred Schroeder z Bell Labs pokazał w 1962 roku, że równoległe filtry grzebieniowe połączone z filtrami wszechprzepustowymi (allpass) brzmią jak pomieszczenie. Późniejsze konstrukcje, zwłaszcza sieci opóźnień ze sprzężeniem zwrotnym (FDN) z lat 90., mieszały kilka linii opóźniających przez macierz, co dawało gęstszy i mniej metaliczny ogon. Każdy parametr — rozmiar, czas wybrzmiewania, tłumienie wysokich tonów — można dowolnie zmieniać, więc przestrzenie niemożliwe są równie proste jak katedry.
EMT 250 z 1976 roku był pierwszym komercyjnym pogłosem cyfrowym, a Lexicon 224 z 1978 roku słychać było na połowie płyt lat 80. Przeciwieństwem jest pogłos splotowy, który wiernie odtwarza prawdziwą przestrzeń i właśnie dlatego dużo trudniej go wygiąć.