Lampa Selectron

Jan Rajchman zaczął w RCA w 1946 roku pracę nad lampą, która przechowywała ładunek w indywidualnie adresowanych punktach, a nie jako plamki na omiatanym rastrze. Na papierze była to lepsza technologia: adresowanie było bezpośrednie, a nie pozycyjne, a projekt zakładał 4096 bitów na lampę. Na tej obietnicy von Neumann zamówił do maszyny IAS czterdzieści Selectronów.

Obietnica nie przetrwała produkcji. Dużej wersji nie dało się wytwarzać z akceptowalną wydajnością, a gdy RCA w końcu dostarczyło towar w 1948 roku, był to element 256-bitowy za około 500 dolarów sztuka. Princeton zrezygnował i sięgnął po lampy Williamsa, zbudowane ze zwykłych, dostępnych od ręki kineskopów oscyloskopowych.

Jedyną maszyną, która kiedykolwiek pracowała na Selectronach, był JOHNNIAC z RAND — z osiemdziesięcioma sztukami. Pamięć rdzeniowa z rdzeni ferrytowych uczyniła potem całą rodzinę elektrostatyczną przestarzałą w ciągu kilku lat — standardowa przyczyna śmierci technologii nieco lepszej i spóźnionej o kilka lat.