Maszyna IAS
Więcej informacji
- Twórcy
- John von Neumann, Julian Bigelow, Herman Goldstine, Arthur Burks
- Rok
- 1951
- Typ
- Komputer z programem przechowywanym w pamięci
- Pamięć
- 1024 słowa po 40 bitów, lampy Williamsa
- Miejsce
- Institute for Advanced Study, Princeton
Komputer, którego nikt nie opatentował, więc zbudowano go na nowo w tuzinie wariantów na połowie świata.
Projekt spisano, zanim przylutowano choć jeden element, w raporcie z 1946 roku Preliminary Discussion of the Logical Design of an Electronic Computing Instrument autorstwa Arthura Burksa, Hermana Goldstine’a i Johna von Neumanna. Julian Bigelow zbudował maszynę w Princeton i ruszyła latem 1951 roku. Arytmetyka była równoległa — wszystkie 40 bitów naraz — w odróżnieniu od szeregowych maszyn rodziny EDVAC, które odbierały słowa bit po bicie z rury wypełnionej rtęcią.
Von Neumann dopilnował, by raporty krążyły swobodnie i by niczego nie patentować, co kosztowało go już wtedy przyjaźń z Eckertem i Mauchlym. Efektem była cała generacja kopii: ILLIAC w Illinois, MANIAC w Los Alamos, JOHNNIAC w RAND, ORDVAC, AVIDAC, SILLIAC w Sydney, WEIZAC w Rehowot. Żadne z nich nie były ze sobą zgodne, bo każdy budowniczy przy okazji poprawiał rysunki.
Maszyna pracowała do 1958 roku. Jej zadania to obliczenia dla bomby wodorowej i numeryczne prognozy pogody Jule’a Charneya — czyli dokładnie te dwa zastosowania, które do dziś uzasadniają zakup superkomputera.