EDVAC

Electronic Discrete Variable Automatic Computer zamówiono w 1944 roku, gdy ENIAC był jeszcze okablowywany. Eckert i Mauchly widzieli, ile kosztuje przekablowywanie maszyny pod każde nowe zadanie, i chcieli, by program mieszkał w pamięci. Konstrukcja była binarna, nie dziesiętna, miała około 6000 lamp próżniowych wobec 18 000 w ENIAC-u i przechowywała 1024 słowa po 44 bity w rtęciowych liniach opóźniających.

Sławę zawdzięcza wewnętrznemu szkicowi, nie sprzętowi. John von Neumann spisał dyskusje grupy jako „First Draft of a Report on the EDVAC” w czerwcu 1945 roku; dokument krążył z jego nazwiskiem jedynie na okładce, i od tamtej pory zasadę nazywa się architekturą von Neumanna, a nie Eckerta–Mauchly’ego. Rozpowszechnienie liczyło się też jako publikacja, co zabiło patent; Eckert i Mauchly opuścili Moore School rok później.

Sam EDVAC trafił do Ballistic Research Laboratory armii USA w Aberdeen w sierpniu 1949 roku i do produkcyjnej pracy przystąpił dopiero w 1951. Manchester Baby i EDSAC wykonywały wówczas programy z pamięci od dawna. Mimo to pozostał w służbie do 1961 roku, co jak na tamte czasy oznaczało długą karierę.