Pamięć ferrytowa
Pamięć zbudowana z pierścieni na drucie, ręcznie tkana pod mikroskopem — i powód, dla którego zrzut awaryjny wciąż nazywa się „core dump”.
Każdy bit przechowywał mały ferrytowy pierścień namagnesowany w jedną lub drugą stronę. Pierścienie nanizano na siatkę drutów, a prąd puszczony jednocześnie przez jeden wiersz i jedną kolumnę przełączał pojedynczy pierścień. Technologia dominowała w pamięciach komputerów od połowy lat 50. do początku 70.
Dwie cechy wyznaczały epokę. Pamięć była nieulotna — zawartość przetrwała utratę zasilania, co umożliwiało zrzucenie całego obrazu pamięci po awarii, stąd core dump. A odczyt był niszczący: odczytanie pierścienia go zerowało, więc maszyna musiała od razu zapisać wartość z powrotem. Tkanie wykonywano ręcznie, często zatrudniając kobiety z doświadczeniem włókienniczym; pamięć komputera Apollo była dosłownie utkana.