Pamięć bębnowa
Obracający się metalowy cylinder z jedną głowicą odczytu na ścieżkę — pamięć operacyjna lat 50., w której pobranie liczby trwało tak długo, jak bębnowi się podobało.
Zasadę opatentował w 1932 roku Gustav Tauschek: cylinder z namagnesowywalną powierzchnią obraca się pod rzędem nieruchomych głowic. Ponieważ głowice się nie przesuwają, nie ma czasu wyszukiwania, jest tylko oczekiwanie, aż właściwy fragment powierzchni obróci się pod głowicę. Przy dwunastu tysiącach obrotów na minutę średnio wychodziło kilka milisekund — wolno, ale szybciej i taniej niż alternatywy sprzed pamięci ferrytowej.
Zrodziło to zapomniane rzemiosło programistyczne. Na maszynach takich jak IBM 650 rozmieszczało się instrukcje w odstępach wokół bębna tak, by następna mijała głowicę dokładnie wtedy, gdy była potrzebna; asembler SOAP robił to automatycznie. Złe rozmieszczenie mogło spowolnić ten sam program dziesięciokrotnie.