Korekcja RIAA
Krzywa częstotliwościowa, z którą tłoczy się każdą płytę winylową i którą musi cofnąć każdy przedwzmacniacz gramofonowy — bas w dół, tony wysokie w górę, a potem odwrotnie.
Rowek z basem w pełnej sile wymagałby tak dużych wychyleń, że strona mieściłaby kilka minut, a igła wyskakiwałaby z rowka. Rowek bez podbitych wysokich tonów utonąłby w szumie powierzchni. Dlatego tokarka tnąca obcina bas i podnosi górę, w przybliżeniu ±20 dB w paśmie słyszalnym, a odtwarzanie robi dokładnie odwrotnie. Szum powierzchni zostaje przy tym ściszony.
Przed 1954 rokiem niemal każda wytwórnia miała własną krzywą, a kolekcjonerzy potrzebowali przedwzmacniaczy z pokrętłem do wyboru właściwej. Amerykańskie stowarzyszenie Recording Industry Association of America ujednoliciło wówczas jedną krzywą, określoną trzema stałymi czasowymi: 3180, 318 i 75 µs. Dlatego gramofonu nie można po prostu wpiąć w zwykłe wejście liniowe. Potrzebny jest stopień RIAA, wbudowany we wzmacniacz lub w osobnym pudełku, a bez niego wszystko brzmi cienko i piskliwie.