Redukcja szumów Dolby
Rodzina systemów z kompanderem, które ujarzmiły szum taśmy — ciche wysokie tony są podbijane przy nagrywaniu i obniżane przy odtwarzaniu, razem z szumem.
Ray Dolby założył Dolby Laboratories w Londynie w 1965 roku i zaczął od Dolby A, czteropasmowego systemu do studyjnych magnetofonów szpulowych. Sławę przyniósł dopiero Dolby B z 1968 roku, uproszczona wersja działająca tylko na wysokie tony, która podbiła magnetofony kasetowe. Dolby C pojawił się w 1980 roku z mniej więcej dwukrotnie większą redukcją szumu, a Dolby SR w 1986 roku trafił do studiów.
Sztuczka polega na kompresji cichych wysokich częstotliwości przy zapisie na taśmę i ich rozprężaniu przy odczycie. Działa to tylko wtedy, gdy oba końce są skalibrowane tak samo: taśma nagrana ze złym poziomem albo odtwarzana na magnetofonie z rozregulowanymi głowicami brzmi głucho lub „pompuje”. Odtworzenie kasety kodowanej w B bez dekodowania daje efekt odwrotny — jasne, syczące wysokie tony, które wielu posiadaczy magnetofonów brało za hi-fi.
Rywalizujące dbx kompresowało całe pasmo i dawało większą redukcję szumu, ale brzmiało gorzej przy złej kalibracji.