Osoba zajmująca eksponowane stanowisko polityczne (PEP)
Ktoś pełniący wysoką funkcję publiczną, kogo banki i firmy płatnicze muszą na mocy przepisów o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy sprawdzać dokładniej niż innych klientów.
Pojęcie weszło do zaleceń FATF w 2003 roku, po serii skandali, w których dyktatorzy przenosili skarby państw na konta w Londynie i Zurychu. Obejmuje głowy państw, ministrów, posłów, wysokich rangą sędziów, kierownictwo banków centralnych i prezesów spółek państwowych, a także członków ich rodzin i znanych bliskich współpracowników. UE rozszerzyła przepisy na polityków krajowych w 2015 roku, a status trwa co najmniej rok po odejściu ze stanowiska.
Bycie PEP-em nie jest powodem do podejrzeń. Uruchamia pogłębioną analizę klienta: ustalenie źródła pieniędzy, zgodę wyższego kierownictwa i ściślejszy bieżący monitoring. W praktyce banki zestawiają listy klientów z komercyjnymi bazami PEP i najczęściej wyłapują radnych gminnych, którzy dziwią się, czemu założenie konta oszczędnościowego trwało trzy tygodnie.