Wektory ruchu
Bufor przechowujący dla każdego piksela informację, o ile przesunął się względem poprzedniej klatki, wyrażoną w przestrzeni ekranu.
Każdy piksel niesie niewielki wektor 2D: różnicę między jego pozycją w tej i w poprzedniej klatce, wyliczoną ze współrzędnych w przestrzeni obcinania (clip space). Bufor — często jeden z kanałów G-buffera — zasila reprojekcję czasową, upscalery czasowe i rozmycie ruchu. Powierzchnie statyczne poruszają się wyłącznie razem z kamerą, natomiast obiekty ruchome i szkieletowe wymagają poprzednich transformacji i macierzy kości, by wektor był poprawny.
Ta sama idea stoi za kompresją wideo od czasów MPEG z początku lat 90.: wektory ruchu opisują tam przesunięcie bloków między klatkami, zamiast kodować je od nowa. Różnica jest taka, że kodek ruch zgaduje, a renderer zna go dokładnie.